☀️بنام خدا☀️
گزارش صعود باشگاه کوهنوردی کوه سرخ گلستان شیراز به قله سیالان استان قزوین

تاریخ اجرا:
۱۵ الی ۱۹ خرداد ماه ۱۴۰۱
اعضای تیم:
محمد حسن شاکر : مربی
رضا روستازاده : سرپرست وگزارشگر
سعید چراغی : مسئول فنی
علیرضا زارع : عقب دار
رضا اسماعیلی : بهیار
رضا اسحاقی : میاندار
حسین گواهی : عکاس
محمد رضا اسحاقی : سر قدم

ارتفاع :۴۱۷۵ از هنیز تا عسل محله
مدت زمان پیمایش ها
هنیز تا گردنه سیالان ۷ ساعت
گردنه تا قله سیالان ۱ ساعت و ۱۵ دقیقه
قله تا گردنه در بازگشت ۴۵ دقیقه
گردنه تا دشت دریا سر ۹ ساعت
دریاسر تا عسل محله ۱ ساعت
قله سیالان کجاست؟
سیالان یکی از قلل رفیع البرز غربی است که در مرز استان های قزوین و مازندران قرار دارد. قله خشچال نیز بخشی از خط الراس سیالان است. دامنه‌های شمالی قله سیالان در منطقهٔ تنکابن قرار دارد اما دامنه‌های جنوبی آن به روستاهای کوهستانی منطقه الموت در استان قزوین مشرف است.
ارتفاع قله سیالان از سطح دریا و پای کوه در مبدا صعود چقدر است؟
قله سیالان ۴۱۷۵ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. صعود به قله سیالان بسیار دشوار است. بر حسب مسیری که برای صعود انتخاب می کنید باید بین ۱۷۰۰ تا ۲۹۰۰ متر از مبدا ارتفاع بگیرید. حتی مسیر خط الراس از گردنه سلمبار که حدود ۱۷۰۰ متر صعود دارد نیز مسیرهی طولانی و دشوار است.
مسیرهای صعود به قله سیالان کدام هستند؟
مسیرهای پر تردد و محبوب برای صعود به قله سیالان شامل مسیر جنوبی از روستای هنیز در استان قزوین و مسیر شمالی از روستای عسل محله و دشت دریاسر در مازندران است. بیشتر کوهنوردان از روستای هنیز به قله سیالان صعود می کنند و سپس به سمت روستای عسل محله فرود می آیند به طوری که صعود به قله سیالان با نام صعود به قله سیالان از هنیز به عسل محله نیز شناخته می شود.
ارتفاع روستای هنیز یعنی مبدا مسیر صعود جنوبی ۲۲۰۰ متر می باشد. مقدار مسافت صعود از مسیر جنوبی نیز حدود ۱۴ کیلومتر می باشد.  پناهگاه قبادی با ۳۲۵۰ متر ارتفاع در میانه ی این مسیر قرار دارد. مسیر جنوبی از هنیز نرمال ترین مسیر صعود سیالان می باشد. ارتفاع روستای عسل محله یعنی مبدا مسیر صعود شمالی حدود ۱۳۰۰ متر می باشد. مقدار مسافت صعود از مسیر شمالی نیز حدود ۱۹ کیلومتر می باشد. دشت دریاسر در بخش ابتدایی این مسیر قرار دارد. مسیر شمالی سخت ترین مسیر صعود سیالان اما بسیار زیبا و جذاب می باشد.
دو مسیر دیگر نیز برای صعود به قله سیالان از سمت جنوب وجود دارند که کمتر معمول و رایج هستند. پیمودن این دو مسیر به دلیل فقدان چشمه های مطلوب، پناهگاه یا محل کمپ مناسب و پاکوب با کیفیت چندان توصیه نمی شود اما به عنوان مسیرهای صعود سیالان معرفی می شوند.
ارتفاع گردنه سلنبار یا سلج انبار در میانه مسیر جاده سه هزار یعنی مبدا مسیر خط الراس جنوب شرقی حدود ۳۱۷۰ متر می باشد. مقدار مسافت صعود از مسیر خط الراس جنوب شرقی نیز حدود ۱۷ کیلومتر می باشد. در طول این مسیر نه چشمه ای وجود دارد نه پناهگاهی اما امکان کمپینگ فراهم است. ارتفاع منطقه انرژی اتمی یعنی مبدا مسیر آبشار خشکه حدود ۲۵۷۰ متر می باشد. با گذر از روستاهای گازرخان وخشکچال به منطقه انرژی اتمی در کوهپایه جنوب غربی قله کندیگان می رسید. مقدار مسافت صعود از مسیر آبشار خشکه نیز بیش از ۱۴ کیلومتر می باشد. در طول این مسیر نیز کمبود چشمه و پناهگاه وجود دارد.
محبوبیت صعود به قله سیالان در چیست؟
سیالان یک قله معمولی در کوهستان البرز نیست بلکه مجموعه ای از جلوه های طبیعت شامل دشت و جنگل، دره ها، رودخانه ها و چشمه ها و بخصوص یخچال هاست. به همین سبب بسیاری از کوهنوردان با هدف لذت بردن از طبیعت و دیدن مناظر زیبا به سیالان صعود می کنند. سیالان برای تمام کوهنوردان دیگر نیز محبوب است زیرا به عنوان بلندترین قله استان قزوین جزو یکی از قلل طرح سیمرغ ایران است.
درجه سختی صعود به قله سیالان چقدر است؟
قله سیالان را از مسیرهای مختلف و متنوعی می توان صعود کرد اما مسیرهای هنیز و عسل محله به سبب جذابیت های بیشتر و وجود چشمه ها و پاکوب قوی بسیار رایج تر هستند. با این وجود تمام مسیرهای صعود سیالان حتی ساده ترین آن که مسیر صعود از روستای هنیز است دشوار هستند و یا ارتفاع زیادی را باید اضافه نمایید و یا مسیر طولانی را بپیمایید. مسیرهای صعود به قله سیالان حتی در فصل زمستان می توانند طاقت فرسا و گاهی غیرممکن باشند. بنابراین درجه سختی برنامه از سخت تا بسیار سخت است. برنامه سیالان مناسب برای افراد با توانایی پیمایش در طبیعت از ۲۸ کیلومتر تا ۳۸ کیلومتر در مسیرهای ناهموار طبیعت مانند پاکوب و مسیرهای دارای شیب یا یخچال است.
فاصله تهران، قزوین و تنکابن تا مبدا صعود قله سیالان با ماشین چقدر است؟
فاصله زمانی تهران تا ترمینال اتوبوس قزوین در شرق شهر و ابتدای جاده الموت با ماشین سواری حدودا یک ساعت و ۴۵ دقیقه است. این مسیر تقریبا ۱۴۵ کیلومتر است. از قزوین تا روستای هنیز هم سه ساعت زمان نیاز دارید تا مسیر ۱۱۲ کیلومتری را طی نمایید.
جاده هنیز آسفالت است اما اگر بخواهید به گردنه سلمبار برای صعود از مسیر جنوب شرقی یا منطقه انرژی اتمی برای صعود از مسیر جنوب غربی بروید به دلیل جاده های خاکی باید حدود نیم ساعت زمان بیشتر نسبت به هنیز اختصاص دهید.
فاصله زمانی تهران تا ترمینال اتوبوس تنکابن با ماشین سواری حدودا چهار ساعت است. این مسیر حدودا ۲۰۰ کیلومتر است. از تنکابن تا روستای عسل محله هم یک ساعت زمان نیاز دارید تا مسیر ۳۷ کیلومتری را طی نمایید
بهترین زمان و فصل صعود به قله سیالان چه موقع است؟
آب و هوای قله سیالان در نیمه دوم فصل بهار، نیمه اول پاییز و کل تابستان برای صعود عالی است. سیالان معمولا زمستانی سرد و پر برف دارد به طوری که بیشتر مسیرهای صعود پوشیده از برف می شوند و از نظر بهمن خطرناک می شوند. با وجودی که مناظر سپید کوهستان، صعود زمستانه به سیالان را نیز جذاب می سازد اما هوای سرد و شرایط سختی را باید تحمل کنید. صعود سیالان در اواخر اردیبهشت و بخصوص خرداد ترکیبی از مناظر زیبای کوهستان و دمای قابل قبول است. تیرماه نیز صعود دلچسبی دارد. از مرداد ممکن است با چشمه های خشک روبرو شوید و گرما بخصوص در مناطق کم ارتفاع تر آزار دهنده باشد. بنابراین باید صبح خیلی زود صعود را شروع کنید تا قبل از ظهر به مناطق مرتفع برسید. در شهریور و اوایل پاییز دما متعادل تر است اما کماکان چشمه های کمی در طول مسیر دارید و در نهایت زمستان فصل مناسبی برای صعود به سیالان نیست و معمولا کمتر کوهنوردی چنین ریسکی انجام می دهد. یخچال های سیالان در فصل زمستان و وضعیت نامساعد جوی بخصوص در مسیر شمالی بسیار خطرناک هستند.
بهترین جا و مکان برای چادر زدن یا محل اقامت در برنامه صعود به قله سیالان کجاست؟
در روستای هنیز اقامتگاههای محلی از جمله خانه کوهستان وجود دارد. مهمترین محل کمپینگ کوهنوردان در مسیر صعود جنوبی پناهگاه فلزی قبادی است. کمی پس از پناهگاه و حتی روی گردنه هم کوهنوردان چادر می زنند اما پناهگاه با وجود چشمه و فضای مسطح بزرگ و فاصله کافی از روستای هنیز بهترین پیشنهاد است.
در مسیر صعود شمالی پناهگاه خوبی وجود ندارد اما جانپناه سنگی یادبود در دره هرتنگ در زیر یک اشکفت تنها جانپناه مسیر است. دشت دریاسر در نزدیکی عسل محله، جانپناه یادبود و یکی دو نقطه نزدیک به چشمه گورخانی در میانه ی مسیر رایج ترین محل ها برای کمپینگ بخصوص برای کوهنوردانی که مسیر شمالی را برای فرود انتخاب می کنند هستند چون دارای چشمه می باشند. کوهنوردانی که از مسیر شمالی صعود می کنند ناچارند بجای محل هایی مانند دشت دریاسر، گوسفندسرای ونی در ارتفاع نزدیک به ۳۳۰۰ را برای چادر زدن انتخاب کنند تا بخش اعظم صعود را در روز اول انجام داده باشند. گوسفندسرای ونی دارای آب یخچال است و فاقد چشمه دائمی می باشد.
در سایر مسیرهای صعود از خط الراس از سمت گردنه سلج انبار و منطقه انرژی اتمی محل عالی برای کمپینگ وجود ندارد اما محل های صاف روی خط الراس را می توان برای چادر زدن انتخاب کرد.
وسایل و لوازم ضروری برای صعود به قله سیالان چیست؟
کوله پشتی مناسب، کفش کوهنوردی ساقدار با آج مناسب در کف ، عینک آفتابی و کلاه نقاب دار برای روزهای آفتابی ، لباس گرم و تجهیزات صعود در یخچال و هوای سرد ، دوربین عکاسی ، دارو و لوازم شخصی ، بطری آب، میوه، غذا و تننقلات ، کیت امداد و بقای طبیعت گردی ، GPS با باطری اضافه یا پاوربانک برای گوشی، تمام وسایل لازم برای کمپینگ و پیمایش در طبیعت مانند باتوم
بسته به محل اقامت شما، ترمینال اتوبوس قزوین یا میدان غریب کش در ابتدای جاده الموت، بهترین محل برای کرایه وسیله نقلیه یا شروع برنامه صعود قله سیالان از مسیرهای جنوبی و سمت استان قزوین است.
– جاده قزوین به الموت کوهستانی و پر پیچ و خم است. باید زمان کافی به این مسیر اختصاص دهید. در راه از رجایی دشت و سپس شهر معلم کلایه که مهمترین و بزرگترین شهر قبل از رسیدن به روستای هنیز در ابتدای مسیر صعود است عبور می کنید و می توانید ضمن پر نمودن باک اتومبیل، برخی از مایحتاج خود را از آنها تهیه کنید.
– بعد از معلم کلایه از چند روستای کوچک در کنار جاده اصلی شامل روستای شهرک، روستای شریف آباد و روستای محمود آباد عبور می کنید. رودخانه الموت نیز در حاشیه جاده اصلی قرار دارد.

گزارش برنامه:
مبدا حرکت : روستای هنیز، الموت ، قزوین – ارتفاع ۲۲۰۰
مقصد حرکت : روستای عسل محله، تنکابن – ارتفاع ۱۲۵۰
کل مسیر از روستای هنیز تا عسل محله۳۴ کیلومتر می باشد که ۱۴ کیلومتر مربوط به مسیر جنوبی و۲۰ کیلومتر مربوط به مسیر شمالی است

تیم ما به وسیله اتوبوس از طریق ترمینال شهید کار اندیش شیراز ساعت ۱۴ روز ۱۵ خرداد حرکت کرده وساعت ۶ بامداد روز بعد به ترمینال قزوین رسیدیم .

جا دارد در اینجا از جناب قبادی تشکر کنم که از روز اول همکاری لازم و محبت به ما داشتند
طبق هماهنگی قبلی به وسیله دو دستگاه پژو به سمت منطقه الموت و روستای هنیز حرکت کردیم در بین راه روستای معلم کلایه توقفی داشتیم و وسایل و خوراکی های لازم رو گرفتم و در آخر به روستای هنیز رسیدیم که تا آخر راه آسفالت هست
هنیز روستایی کوهستانی و سرسبز در انتهای جاده آسفالت است. روستای هنیز به سبب صعود به قله سیالان به شهرت رسیده است. هنیز دارای خانه کوهنورد و اقامتگاههای محلی است. موقعیت یک پارکینگ با فضای خوب در کنار دهیاری هنیز مشخص شده است. غیر از آن در نقاط دیگر روستا نیز می توانید وسیله نقلیه خود را پارک نمایید. کوهنوردان می توانند از امکانات مسجد و امامزاده روستا استفاده کنند.
– بسیاری از کوهنوردان برای حمل کوله های سنگین خود تا پناهگاه، از هنیز قاطر کرایه می کنند. حتی امکان کرایه قاطر برای حمل کوله تا گردنه و پس از آن نیز وجود دارد که البته هزینه بسیار بیشتری دارد. خدمات قاطر و حمل کوله تبدیل به یکی از منابع درآمد مردم روستای هنیز شده است. برای این منظور لازم است قیمت را از قبل قطعی کنید و مراقب باشید تا قاطر بارگیری و حرکت نکرده است کوله های خود را روی زمین رها نکنید. کوله های سنگین خود را ترجیحا در گونی بگذارید و نام و نام خانوادگی خود یا گروهتان را روی آن بنویسید تا آسیب نبیند یا گم نشود. اگر گونی نداشته باشید می توانید در روستای هنیز خریداری کنید. ضمنا راهنمای محلی برای صعود به سیالان نیز در هنیز وجود دارد و می توانید هماهنگی لازم را انجام دهید. توجه کنید لازم است حتما یک کوله سبک برای رفع نیاز در پیمودن مسیر برای خود نگه دارید و همه بار را به قاطرها نسپارید.

ساعت ۱۰ پس تحویل بار به پدر آقای قبادی صعود رو از میان روستا آغاز کردیم

برای صعود به قله سیالان نخست باید به سمت رودخانه بروید. از چند مسیر می توان به سمت رودخانه هنیز در پایین دست روستا رفت و صعود را از یال مقابل کوه شروع کرد. دو مسیر که از کوچه باغ های هنیز عبور می کنند و به رودخانه منتهی می شوند

مسیر پر تردد تر مسیری است که ارتفاع کمتری دارد و از ورودی روستا شروع می شود. در این مسیر قبل از رودخانه از کنار یک چشمه نیز عبور می کنید. مسیر دوم از پارکینگ وسط روستای هنیز شروع می شود و ابتدای مسیر با تابلوی “به طرف سیالان” مشخص شده است. باغات هنیز پر از درختان گردو و میوه است.

یک پل چوبی بر روی رودخانه هنیز وجود دارد و عبور از رودخانه را برای کوهنوردان ساده تر می کند. مسیر پاکوب بعد از پل چوبی را ادامه دهید. کمی بعد به سه راهی دره هنیز می رسید. در این نقطه باید دقت کنید و وارد پاکوب سمت چپ شده یال را با شیب زیاد بالا بروید. بسیاری از کوهنوردان به اشتباه مسیر مستقیم که به طرف کف دره می رود را بر می گزینند و بعد ناچار می شوند برای اصلاح مسیر شیب بسیار زیادی را متحمل شوند.
از محل سه راهی به بعد وارد منطقه ای پوشیده از درختان کاج و سرو و انواعی دیگر از درختان می شوید. شیب مسیر در ابتدا کمی زیاد است اما بعد از حدود یک ساعت به تدریج شیب کمتر می شود. ممکن است باز هم با پاکوبهای فرعی مواجه شوید و باید دقت نمایید از مسیر اصلی خارج نشوید. یکی از این پاکوبهای انحرافی یک مسیر شن اسکی بعد از ارتفاع ۲۴۰۰ متر است که دوباره به پاکوب اصلی می رسد و مسیر آن مشخص شده است. توصیه می شود حتی برای فرود و بازگشت از قله نیز از این مسیر استفاده نکنید.
چشمه ای نیز در حوالی ارتفاع ۲۷۰۰ متر در نقشه مشخص شده است که متاسفانه دائمی نیست و معمولا در نیمه دوم تابستان یا پاییز خشک می شود.
– سرانجام در ارتفاع ۲۸۶۰ متری و در فاصله زیاد از روستای هنیز به یک چشمه دائمی به نام چشمه گل پری می رسید. رودخانه کوچکی هم کنار چشمه جاری است. چشمه گل پری و چشمه پناهگاه، مطمئن ترین چشمه های دائمی مسیر هنیز تا قبل از قله سیالان هستند.

حدود ۵۰۰ متر بعد از چشمه گل پری به یک چشمه دائمی دیگر می رسید هر چند کیفیت چشمه گل پری بالاتر است و بهتر است همان جا بطری های خود را پر کنید.
– در ادامه مسیر بر حسب فصل از یک یخچال و تونل برفی تشکیل شده روی رودخانه کوچکی عبور می کنید. این رودخانه آبهای شمال شرقی کوه کورمیان را به سمت دره هنیز هدایت می کند. بعد از عبور از یخچال مذکور در مسیر پاکوب از شیب تند بالا بروید تا به سه راهی گوسفندسرای عشایر هنیز برسید.

بسیاری از کوهنوردان به اشتباه در محل سه راهی بجای مسیر پناهگاه که سمت راست است وارد پاکوب سمت چپ شده و به سمت گوسفندسرای عشایر هنیز می روند به همین دلیل ورودی مسیر سمت چپ را گاهی با سنگ می بندند و سنگ چینی به نشانه ی مسیر درست در ابتدای مسیر سمت راست قرار می دهند. مسیر سمت چپ که به گوسفندسرا می رسد نیز در نهایت منتهی به پناهگاه می شود اما طولانی تر است
به حرکت خود در مسیر اصلی ادامه دهید تا به پناهگاه سیالان برسید. جانپناه فلزی سیالان با نام زنده یاد رهنما قبادی نیز شناخته می شود. پناهگاه قبادی دارای دو طبقه بوده و ظرفیت آن بین ۱۰ تا ۱۵ نفر می باشد.

خوشبختانه اطراف پناهگاه زمین صاف و مسطح است به همین دلیل با کنار زدن سنگها امکان زدن دهها چادر وجود دارد. نزدیک پناهگاه در فاصله حدود ۵۰ متری غرب چند چشمه آب دائمی وجود دارد. چشمه پناهگاه آخرین چشمه دائمی مسیر جنوبی تا قبل از قله سیالان است و سایر چشمه های مرتفع تر ممکن است در برخی فصول خشک شوند.
پس از پناهگاه پاکوب از شیبی تند در سمت شمال بالا می رود. در مسیر از دو چشمه دیگر عبور می کنید. به محل مناسب دیگری برای کمپ در ارتفاع ۳۶۰۰ متر یعنی تنها ۲۵۰ متر کم ارتفاع تر از گردنه می رسید. کوهنوردانی که در روز اول برنامه فرصت کافی دارند از چشمه های نام برده شده آب برداشته و بجای پناهگاه در این محل چادر می زنند تا برای روز دوم که بسیار سنگین تر است زمان کافی داشته باشند. با این حال محل پناهگاه به دلیل وجود چشمه و ارتفاع کمتر، محل مناسب تری است.

گردنه سیالان یا کندیگان بین قله سیالان در شرق و قله کندیگان در غرب قرار دارد. قله کندیگان بین مردم محلی به سیالان کوچک یا علم چال معروف است و نزدیک به ۴۰۰۰ متر ارتفاع دارد.

پاکوب بین گردنه تا قله کاملا مشخص است. در مسیر باید یکی دو قله کوچک را از دامنه جنوبی آنها تراورس نمایید زیرا دامنه های شمالی برفگیر تر هستند و معمولا دارای یخچال های بزرگی می باشند. همینطور که مسیر خود را به سوی قله طی می کنید مناظر این یخچال ها که در دامنه شمالی قرار دارند بخصوص در فصل بهار بسیار باشکوه است. نزدیک قله سیالان نیز دوباره پاکوب کمی به دامنه سمت جنوب(راست) کشیده می شود و در نهایت با دور زدن کامل قله از سمت شمال آن به قله سیالان می رسد.

تیم ما با پیمایش خوبی که انجام دادیم از هنیز تا گردنه حدودا ۶ ساعت تصمیم بر این شده که روی گردنه کمپ بزنیم
در اینجا حدود ۲ الی ۳ ساعت منتظر و بلاتکلیف بودیم
هوا بسیار سرد و بارش پراکنده و باد هم شروع شده بود
دلیل این بلاتکلیفی و انتظار اشتباه برادر آقای قبادی بود که نسبت به تیم های دیگه مقایسه و تصمیم برای حرکت و حمل کوله های ما با قاطر کرده بود
هیچگونه آنتی هم در مسیر نیست تا روی گردنه
به آقای قبادی تماس گرفتیم که گفتند بردارش حرکت کرده اما تای که چشم میدید خبری نبود
نمیدانستیم بمانیم یا به پناهگاه باز گردیم و شرایط بسیار سخت شد
که ناگهان با دید خوب آقای رضا اسحاقی متوجه شدیم قاطر ها و برادر قبادی در پایین دست ها در حال صعود هستن که پس از ۲ ساعت به ما رسیدند در اینجا دیگه تندباد و بارش شروع شده بود و به سختی چادرها رو برپا کردیم و فقط پناه گرفتیم و قبادی و قاطر ها بازگشتند به هنیز که ما را نگران کرده بودند
مختصر تغذیه و نوشیدنی داشتیم و در کیسه خواب منتظر آرام شدن آسمان بودیم که تا صبح ادامه داشت
ساعت ۷ صبح هوا تقریبا خوب بود و کمپ رو جمع کردیم
کوله های سنگین رو پشت سنگ با زیر انداز پنهان کردیم و صعود به قله رو شروع کردیم که باز هوا شروع کرد این بار بارش برف بعد ازیک ساعت و ربع پیمایش به قله رسیدیم.
– در مورد نام قله سیالان باورهای مختلفی وجود دارد. بعضی علت را سنگ‌های فراوان سیاه بر روی قله می‌دانند. با این وجود نام سیالان ظاهرا از سه یالان گرفته شده است زیرا در مرتفع ترین نقطه خود در قله محل برخورد سه خط الراس به یکدیگر می باشد.در صورت مساعد بودن هوا می‌توان از روی قله سیالان، قله‌های منطقه تخت سلیمان شامل علم کوه و هفت خوان را در جنوب شرقی، قله‌ خشچال را در غرب، قله سماموس را در شمال غرب و قله شاه البرز را در جنوب مشاهده کرد.
اگر قصد فرود از مسیر خط الراس به سمت گردنه سلمبار را ندارید از قله سیالان به گردنه سیالان بازگردید. از محل گردنه سیالان می توانید از طریق مسیر هنیز یا مسیر آبشار خشکه به سمت استان قزوین بازگردید اما بیشتر کوهنوردان ترجیح می دهند از طریق مسیر دریاسر و عسل محله به سمت تنکابن بروند. به همین دلیل برنامه ما به عنوان هنیز تا عسل محله معرفی شد.
از گردنه سیالان تا گوسفندسرای ونی مسیر بر حسب فصل برفگیر و پر از یخچال و یا پر از سنگ ریزه است که باعث می شود فرود دشوار گردد. مسیر گردنه سیالان تا گوسفندسرای ونی به دلیل رانش یخچال ها در بخشهایی فاقد پاکوب مشخص است.
جبهه شمالی سیالان یکی از زیباترین مسیرهای کوهنوردی ایران درفصل بهار است. از گردنه سیالان تا دره هرتنگ و رودخانه هالوکله مسیر بسیار پرشیبی در پیش دارید. طی نمودن این بخش از مسیر به علت وجود یخچال ها و برفچال های پرشیب و پر پرف نیازمند آشنایی با تکنیکهای مربوط به برف و یخ و استفاده از کلنگ و کرامپون می باشد. پیمودن یخچالها در شب بدلیل یخ زدگی و کاهش دید بسیار خطرناک است. به همین دلیل بهتر است در محل مناسبی کمپ خود را برقرار کنید و ادامه مسیر را به روز بعد موکول کنید. پس از دره هرتنگ تا دشت دریاسر و عسل محله شیبها کمتر می شود.
از گردنه سیالان تا گوسفندسرای ونی مسیر بر حسب فصل برفگیر و پر از یخچال و یا پر از سنگ ریزه است که باعث می شود فرود دشوار گردد. مسیر گردنه سیالان تا گوسفندسرای ونی به دلیل رانش یخچال ها در بخشهایی فاقد پاکوب مشخص است.
در بین مسیر گردنه تا گوسفند سرا ونی بارش باران و بادی شدید شروع شد که سریع پانچو ها رو بر تن کرده و تا پایین به سنگ بزرگ و پناهگاه گوسفند سرا پناه بردیم و منتظر آرام شدن دوباره آسمان ماندیم
هنگام بارش مسیر بسیار لغزنده شده و فرود بسیار دشوار بود.
– با ادامه مسیر باید از مسیر یخچال ها در کف دره خارج شده و وارد پاکوبی شوید که دامنه شرقی دره را تراورس می نماید. اولین چشمه مهم در مسیر فرود از جبهه شمالی سیالان، چشمه گورخانی است.
گوسفندسرای ونی یا وینه که متعلق به فردی به نام امرالله است در میان کوهنوردان با نام ونیک یا وینی نیز معروف است. کنار گوسفندسرای ونی چشمه ای نیست اما آب برفچال وجود دارد. پس از گوسفندسرای ونی یخچالهای زیادی بر حسب فصل وجود دارد. برخی کوهنوردان برای ساده تر کردن فرود خود یا تفریح در یخچال ها خود را سر می دهند و یا اینکه با کمک سخمه باتوم، اسکی می کنند. افزایش سرعت سر خوردن روی یخچال می تواند گاهی مخاطره آمیز باشد و باید با کاهش سرعت و ترمز روی برف بسیار احتیاط نمود.
پس از چشمه گورخانی از یخچال های که در شیب زیاد قرار دارند عبور می کنید. در محل های مذکور تا قبل از اواخر تابستان یا پاییز، برفچال هایی تشکیل می شود که عبور از آنها به دلیل شیب زیاد خطرناک است و گاهی نیاز دارید از طناب برای حمایت نفرات و جلوگیری از سقوط استفاده کنید.
در ادامه مسیر پاکوب از محل صاف بزرگی عبور می کنید که برای تعداد زیادی چادر فضا دارد اما فاقد چشمه آب است.
– در کنار چشمه گورخانی فضای صاف محدود برای کمپ اضطراری در حد یکی دو چادر وجود دارد. محل اصلی خروجی آب چشمه گورخانی کمی بالاتر از پاکوب اصلی است و باید ارتفاع بگیرید و بازگردید.که باید از چشمه گورخانی آب بردارید.
البته دقت نمایید قبل از گردنه یک آبشخور فلزی برای چهارپایان وجود دارد که برای خوردن مناسب نیست.
– از محل گردنه هزار چم می توانید منظره کم نظیری از دشت دریاسر و جنگلهای اطراف را ببینید. بلافاصله پس از گردنه هزار چم که با نام گردنه دو هزار شناخته می شود پاکوب با شیب زیاد در مسیری زیگزاگ به سمت دشت قبل از جنگل خانه بن پایین می رود.
پس از رسیدن به پایین مسیر هزارچم، شیب کمی کاهش پیدا می کند اما دوباره با ورود به جنگل خانه بن یا جنگل خانه بر شیب افزایش می یابد. در ابتدای جنگل خانه بر به یک سه راهی می رسید. مسیر راست(شرق) به سمت منطقه عشایری خانه بن که گوسفندسرای مشهوری در منطقه است می رود و مسیر سمت چپ با کاهش ارتفاع به سمت دره هرتنگ و دریاسر می رود. بنابراین وارد مسیر سمت چپ شوید. چشمه ورگ بن در میانه ی جنگل خانه بن، با کیفیت و گواراست. چشمه مذکور با نام چشمه ولگه بن یا چشمه پیرزن هم شناخته می شود.
– در انتهای جنگل خانه بن به یک درب چوبی می رسید و پس از عبور از آن وارد تنگه یا دره هرتنگ می شوید. دره هرتنگ با بستر سنگلاخی وسیع محل عبور رودخانه هالوکله یکی از سرشاخه های رودخانه دو هزار است.
پس از ورود به دره هرتنگ در فاصله ۱۵۰ متری در سمت شرقی دره به جانپناه دره هرتنگ یا جانپناه یادبود می رسید. جانپناه یادبود در یک اشکفت و زیر یک گرده سنگی ساخته شده است
که در حال حاضر عشایر آن را گرفته و اسکان کرده اند.
– پس از جانپناه یادبود از رودخانه عبور کنید. پاکوب اصلی در غرب رودخانه قرار دارد و بهتر است از همان سو پیش بروید. در انتهای دره هرتنگ از یک جانپناه کوچک سنگی دیگر که اینبار در سمت غربی دره قرار دارد نیز عبور می کنید. جانپناه سنگی مذکور کیفیت پایین تری نسبت به جانپناه قبلی دارد و حتی سقف آن با نایلون و شاخه درختان استوار شده است.
پس از جانپناه سنگی دره کمی فراخ تر می شود.  از اینجا منطقه شکار ممنوع دوهزار و سه هزار شروع می شود. در نهایت به دشت دریاسر می رسید. در دشت دریاسر دو نهر آب یکی در  غرب و دیگری در میانه و شرق جاری است. اولی از اردیبهشت تا مرداد ماه و دومی در تمام طول سال جریان دارند. بخش غربی دشت که چراگاه گاوها می باشد پوشیده از علف های بلند با گل های زردرنگ و بخش شرقی آن بیشه زار است. در شرق دریاسر درختان میوه جنگلی مانند ازگیل وحشی، آلو، گلابی وحشی و … به وفور دیده می شوند.
دشت دریاسر در مازندران به سبب زیبایی معروف است. گردشگران زیادی از روستای عسل محله با هدف دیدن دریاسر زحمت طی مسیر نسبتا طولانی را می کشند تا آن لذت دیدن ان را بچشند. بنابراین ممکن است غیر از کوهنوردان، گردشگران زیادی را نیز ببینید. خوشبختانه مشکلی برای یافتن محل مناسب کمپ وجود ندارد زیرا دشت دریاسر بسیار وسیع است.
بستر دشت دریاسر باتلاقی است و تردد در آن ممکن است بر حسب فصل برنامه شما را به زحمت زیادی بیندازد. پاکوبهای متقاطع زیادی در این منطقه وجود دارند که گیج کننده هستند. بهتر است از سمت شرق یا غرب دشت را دور بزنید تا به تپه ی شمال دشت دریاسر و ابتدای پاکوب عسل محله برسید. مسیر اصلی غربی است که از کنار کلبه گاوداران عبور می کند و در فاصله حائل بین دشت و کوه های اطراف قرار دارد چشمه خوبی هم دارد. پاکوب غربی دشت دریاسر مسیر مطمئن اما طولانی تری است. از سمت شرق نیز میتوان با مسیری کوتاه تر به نسبت مسیر غربی طبق نقشه مستقیما به سمت ابتدای پاکوب عسل محله رفت. در مسیر شرقی دشت قبل از سه راهی باید از رودخانه نیز عبور کنید.
بعد از دشت دریاسر از پاکوب سمت شرق تپه بزرگ شمال دشت عازم عسل محله شوید. با پشت سر گذاشتن تپه دوباره وارد شیبهای جنگل سنگ بن و مسیری زیگزاگ می شوید. در انتهای مسیر زیگزاگ در ارتفاع ۱۵۰۰ متری سطح دریا به چشمه آب دائمی با نام سنگ بن چشمه می رسید که البته چند متری خارج از مسیر اصلی پاکوب است. مسیر فرعی چشمه توسط یک سنگ نگاره علامت گذاری شده است. ادامه مسیر پاکوب در دل جنگل و در دامنه غربی (غرب رودخانه) امتداد پیدا می کند تا در نهایت به عسل محله برسید.
در انتهای جنگل سنگ بن و در نزدیکی روستای عسل محله از چشمه دیگری که دارای حوضچه است عبور می کنید. روستای اِسِل محله یا عسل محله دارای جاده آسفالت، آب و برق، چندین فروشگاه، خانه های کرایه ای، امامزاده و مسجد، تلفن و آنتن دهی تلفن همراه می باشد. در زمستان معدودی در آن باقی می مانند و مانند تابستان و فصول معتدل رونق ندارد. درخت کهنسال و معروفی نیز در روستای عسل محله وجود دارد. در .عسل محله امکان شبمانی در امامزاده ها وجود ندارد.